Log In

Non semper, inquam

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Non est enim vitium in oratione solum, sed etiam in moribus. An haec ab eo non dicuntur? Quis contra in illa aetate pudorem, constantiam, etiamsi sua nihil intersit, non tamen diligat? Quae cum dixisset, finem ille. Quid autem habent admirationis, cum prope accesseris? Suo genere perveniant ad extremum; Hic nihil fuit, quod quaereremus. Duo Reges: constructio interrete. Sed ad illum redeo. Peccata paria. Cur igitur, inquam, res tam dissimiles eodem nomine appellas? Praeteritis, inquit, gaudeo. Legimus tamen Diogenem, Antipatrum, Mnesarchum, Panaetium, multos alios in primisque familiarem nostrum Posidonium. Hoc simile tandem est? Nam Pyrrho, Aristo, Erillus iam diu abiecti.

  1. Naturales divitias dixit parabiles esse, quod parvo esset natura contenta.
  2. Nullum inveniri verbum potest quod magis idem declaret Latine, quod Graece, quam declarat voluptas.
  3. Re mihi non aeque satisfacit, et quidem locis pluribus.
  4. Nunc haec primum fortasse audientis servire debemus.
  5. Hoc tu nunc in illo probas.
  6. Verum hoc loco sumo verbis his eandem certe vim voluptatis Epicurum nosse quam ceteros.

In schola desinis.

Illi enim inter se dissentiunt. Ut id aliis narrare gestiant? Certe non potest. Quorum sine causa fieri nihil putandum est. Sin tantum modo ad indicia veteris memoriae cognoscenda, curiosorum. De ingenio eius in his disputationibus, non de moribus quaeritur. Sed fortuna fortis; An est aliquid per se ipsum flagitiosum, etiamsi nulla comitetur infamia? Nunc omni virtuti vitium contrario nomine opponitur.

Maximas vero virtutes iacere omnis necesse est voluptate dominante. Negare non possum. Philosophi autem in suis lectulis plerumque moriuntur. Nonne igitur tibi videntur, inquit, mala? Primum cur ista res digna odio est, nisi quod est turpis? Quonam, inquit, modo?

Atqui reperies, inquit, in hoc quidem pertinacem; Nam si propter voluptatem, quae est ista laus, quae possit e macello peti? Illum mallem levares, quo optimum atque humanissimum virum, Cn. Quid enim me prohiberet Epicureum esse, si probarem, quae ille diceret?

Ne discipulum abducam, times. Hoc ipsum elegantius poni meliusque potuit. Intrandum est igitur in rerum naturam et penitus quid ea postulet pervidendum; Is es profecto tu. Certe, nisi voluptatem tanti aestimaretis. Negare non possum. Mihi enim erit isdem istis fortasse iam utendum. Hoc enim constituto in philosophia constituta sunt omnia. Quid est enim aliud esse versutum? Avaritiamne minuis?

Haec et tu ita posuisti, et verba vestra sunt. Haec quo modo conveniant, non sane intellego. Qui igitur convenit ab alia voluptate dicere naturam proficisci, in alia summum bonum ponere? Hoc ille tuus non vult omnibusque ex rebus voluptatem quasi mercedem exigit. Prodest, inquit, mihi eo esse animo. Summum ením bonum exposuit vacuitatem doloris;

Hic si Peripateticus fuisset, permansisset, credo, in sententia, qui dolorem malum dicunt esse, de asperitate autem eius fortiter ferenda praecipiunt eadem, quae Stoici.

Praeteritis, inquit, gaudeo. Haec bene dicuntur, nec ego repugno, sed inter sese ipsa pugnant. Poterat autem inpune; Quid, de quo nulla dissensio est? Scaevolam M. Deinde prima illa, quae in congressu solemus: Quid tu, inquit, huc? Certe non potest. Ita, quem ad modum in senatu semper est aliquis, qui interpretem postulet, sic, isti nobis cum interprete audiendi sunt.

Aliter homines, aliter philosophos loqui putas oportere? Videmus igitur ut conquiescere ne infantes quidem possint. At coluit ipse amicitias. Illis videtur, qui illud non dubitant bonum dicere -; Ita multo sanguine profuso in laetitia et in victoria est mortuus. Ut aliquid scire se gaudeant? Verum hoc idem saepe faciamus. At hoc in eo M. Quis est tam dissimile homini. Audeo dicere, inquit. Id et fieri posse et saepe esse factum et ad voluptates percipiendas maxime pertinere.

Quae similitudo in genere etiam humano apparet.

Nunc de hominis summo bono quaeritur; Verum esto: verbum ipsum voluptatis non habet dignitatem, nec nos fortasse intellegimus. Tum Torquatus: Prorsus, inquit, assentior; Ea possunt paria non esse. Maximus dolor, inquit, brevis est. Tum ille: Ain tandem? Tu enim ista lenius, hic Stoicorum more nos vexat.

Facillimum id quidem est, inquam.

Quis animo aequo videt eum, quem inpure ac flagitiose putet vivere? Cave putes quicquam esse verius. Quam ob rem tandem, inquit, non satisfacit? Nihil opus est exemplis hoc facere longius. Atque hoc loco similitudines eas, quibus illi uti solent, dissimillimas proferebas. Mihi, inquam, qui te id ipsum rogavi? Nam ante Aristippus, et ille melius.

In his igitur partibus duabus nihil erat, quod Zeno commutare gestiret. Quantum Aristoxeni ingenium consumptum videmus in musicis? Eiuro, inquit adridens, iniquum, hac quidem de re; Te ipsum, dignissimum maioribus tuis, voluptasne induxit, ut adolescentulus eriperes P. Cum audissem Antiochum, Brute, ut solebam, cum M. Sed quid minus probandum quam esse aliquem beatum nec satis beatum? Sed potestne rerum maior esse dissensio? Quae diligentissime contra Aristonem dicuntur a Chryippo. Polemoni et iam ante Aristoteli ea prima visa sunt, quae paulo ante dixi.

  1. Graecis hoc modicum est: Leonidas, Epaminondas, tres aliqui aut quattuor;
  2. Ut proverbia non nulla veriora sint quam vestra dogmata.
  3. Innumerabilia dici possunt in hanc sententiam, sed non necesse est.
  4. Si longus, levis dictata sunt.
  5. Quo invento omnis ab eo quasi capite de summo bono et malo disputatio ducitur.
Praeterea et appetendi et refugiendi et omnino rerum
gerendarum initia proficiscuntur aut a voluptate aut a
dolore.

Amicitiam autem adhibendam esse censent, quia sit ex eo
genere, quae prosunt.

Eorum enim est haec querela, qui sibi cari sunt seseque diligunt. Videamus animi partes, quarum est conspectus illustrior; Si quae forte-possumus. Qui-vere falsone, quaerere mittimus-dicitur oculis se privasse; Ut alios omittam, hunc appello, quem ille unum secutus est.

  1. Ne tum quidem te respicies et cogitabis sibi quemque natum esse et suis voluptatibus?
  2. Cenasti in vita numquam bene, cum omnia in ista Consumis squilla atque acupensere cum decimano.
  3. Si stante, hoc natura videlicet vult, salvam esse se, quod concedimus;
Tolletur enim appetitus animi, si, ut in lis rebus, inter
quas nihil interest, neutram in partem propensiores sumus,
item in nobismet ipsis quem ad modum affecti simus nihil
nostra arbitrabimur interesse.

Hoc loco discipulos quaerere videtur, ut, qui asoti esse
velint, philosophi ante fiant.

Primum in nostrane potestate est, quid meminerimus? Ex rebus enim timiditas, non ex vocabulis nascitur. Cum praesertim illa perdiscere ludus esset. Philosophi autem in suis lectulis plerumque moriuntur. Atque ita re simpliciter primo collocata reliqua subtilius persequentes corporis bona facilem quandam rationem habere censebant; Sin laboramus, quis est, qui alienae modum statuat industriae? Res enim concurrent contrariae.

Que Manilium, ab iisque M.

Quaeque de virtutibus dicta sunt, quem ad modum eae semper voluptatibus inhaererent, eadem de amicitia dicenda sunt. Sed tamen est aliquid, quod nobis non liceat, liceat illis. Non enim quaero quid verum, sed quid cuique dicendum sit. Quae contraria sunt his, malane? Cur fortior sit, si illud, quod tute concedis, asperum et vix ferendum putabit? Conferam tecum, quam cuique verso rem subicias;

Sed quot homines, tot sententiae; Qui potest igitur habitare in beata vita summi mali metus? Age sane, inquam. Polemoni et iam ante Aristoteli ea prima visa sunt, quae paulo ante dixi. Ego quoque, inquit, didicerim libentius si quid attuleris, quam te reprehenderim. Videamus igitur sententias eorum, tum ad verba redeamus. Cum ageremus, inquit, vitae beatum et eundem supremum diem, scribebamus haec. Ita cum ea volunt retinere, quae superiori sententiae conveniunt, in Aristonem incidunt;

Satisne vobis videor pro meo iure in vestris auribus commentatus?

Pompeius in foedere Numantino infitiando fuit, nec vero omnia timente, sed primum qui animi conscientiam non curet, quam scilicet comprimere nihil est negotii.

Itaque contra est, ac dicitis; Quonam, inquit, modo? Quis enim confidit semper sibi illud stabile et firmum permansurum, quod fragile et caducum sit? Zenonis est, inquam, hoc Stoici. Quid, si etiam iucunda memoria est praeteritorum malorum? Sed nonne merninisti licere mihi ista probare, quae sunt a te dicta? Luxuriam non reprehendit, modo sit vacua infinita cupiditate et timore. Tu quidem reddes;

Nemo enim est, qui aliter dixerit quin omnium naturarum
simile esset id, ad quod omnia referrentur, quod est ultimum
rerum appetendarum.

Quod autem meum munus dicis non equidem recuso, sed te
adiungo socium.

Tenent mordicus. Effluit igitur voluptas corporis et prima quaeque avolat saepiusque relinquit causam paenitendi quam recordandi. Si quae forte-possumus. Magna laus. Tenent mordicus. Si est nihil nisi corpus, summa erunt illa: valitudo, vacuitas doloris, pulchritudo, cetera. Idemne, quod iucunde? Materiam vero rerum et copiam apud hos exilem, apud illos uberrimam reperiemus. Non igitur bene. Mihi quidem Antiochum, quem audis, satis belle videris attendere. Quid enim? Nam si beatus umquam fuisset, beatam vitam usque ad illum a Cyro extructum rogum pertulisset.